Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

ΠΕΤΑ ΣΚΕΨΗ ΜΕ ΧΡΥΣΩΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ

    Από την Τετάρτη, στο μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, μου ‘’κόλλησε’’ μια παλιά αγαπημένη μου άρια, από το ΝΑΜΠΟΥΚΟ του Βέρντι.( ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΣΚΛΑΒΩΝ)
    Τριγυρνάει συνέχεια στο μυαλό μου, και προσπαθώ να θυμηθώ τα λόγια που τραγουδούσαμε κάποτε.
    ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΜΕ ?  ΚΑΠΟΤΕ ?  Τι εννοώ ?
    Κάποτε, το 1964 μέχρι 1967, όταν ήμουν μαθητής γυμνασίου, στο θρυλικό 4ο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης, στην Συγγρού, όπου βρίσκεται και λειτουργεί ακόμα, ο καθηγητής μας της Μουσικής κ. Μερτζιανίδης, με πολλούς κόπους είχε από χρόνια  κάνει μία περίφημη χορωδία, την ‘’ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ 4ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ’’.
    Η χορωδία αποτελείτο από 25 – 30 μαθητές, μέσα στους οποίους είχα την τιμή να είμαι και εγώ ( 3η φωνή).
    Θυμάμαι αρκετά από τα μέλη της χορωδίας μας, γνωστά ονόματα της πόλεως σήμερα, καταξιωμένα κοινωνικά και επαγγελματικά, αλλα δεν τα αναφέρω γιατί δεν τους θυμάμαι ΟΛΟΥΣ.
    Δεν ξέρω, μέχρι πότε διατηρήθηκε η χορωδία μας, πιθανολογώ μέχρι τότε που ο κ. Μερτζιανίδης και το βιολί του συνταξιοδοτήθηκαν. Πάντως, δεν ήταν και μικρός τότε.
    Αυτή η χορωδία, ήταν πολύ γνωστή στη Θεσσαλονίκη, γιατί συμμετείχαμε σε εκπομπές του κρατικού ραδιοφώνου ( δεν υπήρχε άλλο, μόνο ‘’πειρατικοί σταθμοί κακής ποιότητος ), σε ημερίδες, εορτές, τελετές, επετείους κτλ. Μέχρι και συναυλίες δίναμε σε κινηματοθέατρα, δεν θυμάμαι πλέον σε ποια, με ξεχωριστή επιτυχία.
    Θυμάμαι αρκετά από τα τραγούδια που λέγαμε, χορωδιακά όλα, μερικά και με σολίστ.
    Ένα από αυτά, ήταν και το περίφημο ‘’ΠΕΤΑ ΣΚΕΨΗ’’, το οποίο εκτελούσαμε ( και δεν ‘’εκτελούσαμε’’) , με ιδιαίτερη επιτυχία.
    Ακροθιγώς αναφέρω για την συγκεκριμένη όπερα, ότι γράφτηκε το 1841 από τον Τζιουζέπε Βέρντι, και η πρεμιέρα της έγινε στην ‘’ΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑΝΟΥ’’ την 9η Μαρτίου 1842. Ο τίτλος ‘’ΝΑΜΠΟΥΚΟ’’ είναι το όνομα με το οποίο καθιερώθηκε από τον Σεπτέμβριο 1844, σε παράσταση στην Κέρκυρα. Μέχρι τότε, το όνομά της ήταν ‘’Ναβουχοδονόσορας’’. Το γνωστότερο κομμάτι είναι το χορωδιακό va pensiero’’ ( πέτα σκέψη ). Περισσότερες λεπτομέρειες, θα βρείτε στο ίντερνετ.
    Παρακάτω, σας παραθέτω τους στίχους στα Ιταλικά ( πρωτότυπους ) και την επίσημη μετάφραση, με την οποία τραγουδήθηκε και στα Ελληνικά.

Italiano (originale)

Ελληνική μετάφραση

Va᾿, pensiero, sull᾿ali dorate.
Va
᾿
, ti posa sui clivi, sui colli,
ove olezzano tepide e molli
l
᾿
aure dolci del suolo natal!
Del Giordano le rive saluta,
di Sionne le torri atterrate.
O mia Patria, si bella e perduta!
O remembranza si cara e fatal!
Arpa d
᾿
or dei fatidici vati,
perché muta dal salice pendi?
Le memorie del petto riaccendi,
chi favella del tempo che fu!
O simile di Solima ai fati,
traggi un suono di crudo lamento;
o t
᾿
ispiri il Signore un concento
che ne infonda al patire virtu!

Πάρε σκέψη φτερ χρυσωμένα,στς πατρίδας μας πέτα τ ερά,που ρυάκια κυλον μαγεμένα,που ο αρες πνέουν γλυκ παντοτεινά!Στο ορδάνου τς χθες χαιρέτα,τς Σιν τ ρείπια τ θλιβερά.Στν πατρίδα σκέψη μας πέτα
ν
᾿ σπαστες τ χώματα τ ερά!ρπα ψάλε ξαν γι τ γ μας·
γιατί μένεις βουβ
ξεχασμένη;
Παρηγόρα τη δόλια ψυχή μας,
διηγήσου μία δόξα παλιά!
ς χήσει θρνος σου πέρα,
γι
να θνος πο ζε στ σκλαβιά·ς μπνεύσει Κύριος μία μέρα
το
λαο σου ν ψάλεις τ λευτεριά!


    Προσπάθησα να το βρώ στους στίχους που το λέγαμε εμείς, αλλα δεν το κατάφερα.

    Προσπάθησα να το θυμηθώ όλο, όπως το τραγουδούσαμε, αλλα δεν το θυμήθηκα ολόκληρο.
    Το παραθέτω παρακάτω, έστω και ολίγον ελλιπές. ( στις τελίτσες, κάτι λείπει )
Πέτα σκέψη, με χρυσωμένα φτερά
Στης πατριδος τους λόφους, τις κοιλάδες
Όπου αύρες γλυκειές, μυρωμένες
Πνέουν πάντα στη χώρα μας την ιερά.
Τα νερά των ποταμών να χαιρετίσεις
Και τους πύργους που ερείπια κείτονται τώρα
………………………………….
Ώ παρτίδα, οι σκλάβοι ποθούν λευτεριά
Δίχως σε από θλίψη γεμάτη είν’ η καρδιά.
Ψάλτρα άρπα, χρυσή, ψάλλε πάλι ξανα
Γιατί μένεις βουβή, ξεχασμένη
………………………………………..
Δεν θ’ αργήσει πολύ να’ρθει η ώρα
Λεύτερη θα΄ναι η άγια μας χώρα
Ναι, πατρίδα αιώνια, η λεβεντιά
Των παιδιών σου θα φέρει τη λευτεριά
ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ…..
    Αν και δεν μου άρεσε η κλασσική μουσική, γιατί την θεωρούσα ιδιαίτερα ‘’βαρειά’’ για τις προτιμήσεις μου, εν τούτοις απολάμβανα την συγκεκριμένη άρια, όπως και τις ‘’ΚΑΒΑΛΕΡΙΑ ΡΟΥΣΤΙΚΑΝΑ’’, ‘’ΤΡΑΒΙΑΤΑ’’, ‘’Α’Ι’ΝΤΑ’’, ‘’ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΚΥΚΝΩΝ’’ του Τσα’ι’κόφσκι, ‘’ΜΠΟΛΕΡΟ’’ του Ραβέλ. Θα έγραφα ‘’και άλλα’’, αλλά μόνο αυτά με συνάρπαζαν.
    Έψαξα και βρήκα δύο από τις καλύτερες εκτελέσεις του ‘VA PENSIERO’’  στη Ρώμη το 2002 και το 2011 και σας τις έχω παρακάτω, για να τις απολαύσετε ακόμα μία φορά.

Ανδρέας

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Stoiximan.gr Basket League: Πρωτάθλημα ή Παρωδία;


Stoiximan.gr Basket League: Πρωτάθλημα ή Παρωδία;

Ανδρέας Μελεζιάδης
  Την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, ο 5ος και τελευταίος αγώνας των play-off του πρωταθλήματος Stoiximan.gr Basket League, ( για όποιον δεν το κατάλαβε, είναι το πρωτάθλημα Ελλάδος Α1 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών) δεν έχει γίνει ακόμα, και δεν είναι γνωστός ο Πρωταθλητής Ελλάδος. Όμως, ενδιαφέρεται κανένας, εκτός από τους οπαδούς των δύο διεκδικητών, για το ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα; Πιστεύω όχι, αφού από την αρχή του, κάθε χρόνο, είναι γνωστό πως θα το πάρει ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός. Και αυτό, γιατί είναι σαν να έφεραν την Μπάγερν και την Γιουβέντους στο ποδόσφαιρο, να παίξουν στο πρωτάθλημα Ελλάδος! Δεν θα υπήρχαν απορίες και εκπλήξεις, μια από τις δύο θα το κέρδιζε!
    ( Τελικά, κέρδισε ο Παναθηναικός 84 – 70 και το πήρε.)
    Δυστυχώς, «Ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα της Ευρώπης» όπως έχει συνηθιστεί να λέγεται, δεν έχει παρά ελάχιστο ενδιαφέρον. Πρωτάθλημα χωρίς προκλήσεις, χωρίς ελπίδες, πρωτάθλημα του στυλ «παίζουμε για να παίζουμε». Και αυτό, δεν είναι καθόλου τυχαίο, όπως το έχουν καταντήσει.
    Έτσι λοιπόν, έχουμε 14 ομάδες να αγωνίζονται, από τις οποίες οι 12 ξέρουν εκ των προτέρων πως όχι να κατακτήσουν, αλλά ούτε κάν να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα δεν μπορούν. Οι λόγοι, πολύ απλοί και προφανείς, είναι πολλοί, ο εξής ένας: Οικονομικοί πόροι.
    Η διαφορά σε οικονομικούς πόρους των δύο μόνιμων διεκδικητών από τους υπόλοιπους, είναι περισσότερο από χαώδης. Οι δύο πρώτοι, δεν χάνουν ποτέ από κανένα από τους υπόλοιπους. Και, εάν χάνουν κάποια φορά, είναι γιατί αδιαφόρησαν για τον αγώνα ή γιατί ήθελαν να …. ξεκουράσουν 6-7 παίκτες! Παίκτες, που ο καθενας κοστίζει όσο μια ολόκληρη ομάδα από τις υπόλοιπες. Τι να λέμε τώρα…
    Μέχρι πριν λίγα μόλις χρόνια, υπήρχε το δέλεαρ της 3ης θεσεως, η κατάκτηση της οποίας οδηγούσε στην Ευρωλίγκα. Πάει και αυτό, αφού πλέον αποτελεί μόνο στατιστικό στοιχείο. Ούτως ή άλλως, οι τέσσερεις επόμενοι από τους δύο πρώτους παίζουν στο FIBA Champions league. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Ιδιαίτερα φέτος, οι πρώτες φάσεις των play-off ήταν κωμωδία, με επιστέγασμα τους αγώνες για την 3η θέση, όπου οι διεκδικητές (;;;) κατέβαιναν από υποχρέωση, έκαναν τρείς «φιλικούς» αγώνες και έλεγαν «αμάν» να τελειώσουν.
    Με το που αρχίζει το πρωτάθλημα κάθε χρόνο, οι ομάδες κάνουν τους βαθμολογικούς λογαριασμούς τους, όχι για πρωταθλητισμό, αλλά…. για να μην πέσουν! Αυτό είναι το ζητούμενο. Και όποια ομάδα δεν έχει λεφτά για να πάρει καλούς ξένους παίκτες, αγωνίζεται μέχρι την τελευταία στιγμή για να μην πέσει. Ναι, εκεί υπάρχει ενδιαφέρον. Γίνονται καλοί αγώνες. Για να μην πέσουν! Καμιά παραπάνω φιλοδοξία. Η διεκδίκηση τίτλου, εχει γίνει πλέον, προσπάθεια για παραμονή! Όσο για τις δύο ομάδες που κάθε χρόνο ανεβαίνουν από την Α2, έχουν να αντιμετωπίσουν βουνό! Κατ’ αρχή, πρέπει όχι απλώς να αυξήσουν το «μπάτζετ» τους, αλά να το πολλαπλασιάσουν! Διαφορετικά, πώς θα συναγωνιστούν τις υπόλοιπες των 6 ξένων παικτών; Πρέπει να πάρουν ακόμα 5!!!! Και οι…. μανατζαραίοι πάνε και έρχονται. Και οι ξενοι παίκτες ομοίως… Μόνο που τα λεφτά, δεν «πάνε και έρχονται», αλλά απλώς… πάνε! Και δεν έρχονται πίσω…
    Έτσι λοιπόν, παρατηρείται το φαινόμενο, ομάδες της Α2 να λένε πως θέλουνε να «ανεβούν» αλλά στην πραγματικότητα να μην θέλουν, αφού από την πρώτη ημέρα ανόδου, τα έξοδα θα είναι πολλαπλάσια, οι δε οικονομικές παροχές ( χορηγίες, δικαιώματα κτλ ) συγκριτικά ελάχιστες.
    Και δεν είναι μόνο αυτά. Όταν στο πρωτάθλημα αγωνίζονται 84 (!!!!!) ξένοι παίκτες, οι περισσότεροι Αμερικανοί, πού θα βρεθεί θεση για τους Έλληνες; Επόμενο είναι, η μείωση των ελλήνων παικτών να συντελεί και στην μείωση της δυναμικότητας των Εθνικών ομάδων μας.
    Όλα καλά, αυτά που μας γράφεις, θα μου πεί κάποιος, όμως πώς μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση;
    Με τα παρόντα δεδομένα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΕΙ! Όσες ομάδες έχουν την δυνατότητα και μπορούν, άπλώς εφαρμόζουν όλα όσα προβλέπονται από την FIBA . H Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ) δεν έχει τη δυνατότητα επισήμως να αλλάξει το παραμικρό! Μόνο εάν υπάρξει κάποια «συμφωνία κυρίων» μεταξύ των ιδιοκτητών των ομάδων ( ακούς εκεί, «ιδιοκτήτες ομάδων»…. Οι ομάδες ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥΣ! ) σε ότι αφορά το «μπάτζετ» και τον αριθμό των ξένων παικτών, μπορεί να γίνει κατι. Όμως, λέμε για «συμφωνία κυρίων» και ως γνωστόν, δεν είναι ολοι τους κύριοι!
    Πόσο νοσταλγώ εκείνη την εποχή, που παίζαμε με παπούτσια ΕΛΒΙΕΛΑ και η μοναδική μας παροχή ήταν η πορτοκαλάδα και το εισιτήριο για το γήπεδο ( στους αγώνες, όχι στις προπονήσεις… ), τότε που παίζαμε ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ και για την χαρά του αγώνα…. Τότε που στις κερκίδες υπήρχαν φίλαθλοι και όχι κάφροι…. Παλιές, ρομαντικές ιδέες, που τώρα έχουν πεθάνει!

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ ΤΑΞΕΩΣ ΣΣΕ 1973 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΑ ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ ΤΑΞΕΩΣ ΣΣΕ 1973 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
    Το καλοκαίρι, μπήκε για τα καλά πλέον, ημερολογιακά τουλάχιστον. Όμως, αυτή η εποχή, όπως και ο Σεπτέμβριος, είναι μαγικές για τη Θεσσαλονίκη. Και οι περισσότεροι από εμάς, έχουν ήδη προγραμματίσει τις καλοκαιρινες τους δραστηριότητες, είτε αυτές είναι προσωρινή μετακόμιση στα εξοχικά ( όσοι έχουν) είτε κάποιες διακοπές, είτε υποχρεώσεις παιδοφύλακος για τα εγγόνια τους.
     Ιδιαίτερα αυτό το τελευταίο, τόσο συνηθισμένο αλλά και τόσο επιθυμητό… Άσχετα εάν σε μερικές περιπτώσεις τα παιδιά μας το θεωρούν υποχρέωσή μας. Δεν είναι υποχρέωση, είναι αγάπη, ευχαρίστηση και ευτυχία.
    Μια λοιπόν που με αυτές τις συνθήκες, οι ευκαιρίες για συναντήσεις μας είναι ανύπαρκτες, είπαμε να κάνουμε μια αποχαιρετιστήρια συνεστίαση «κάτω από τα αστέρια», σε μία όμορφη βεράντα με θέα.
    Και, ποια είναι η πιο όμορφη βεράντα στη Θεσσαλονίκη; Μα, με διαφορά, η ΒΕΡΑΝΤΑ ΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΦΡΟΥΡΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ! Κανείς δεν μπορεί να αμφιβάλει για αυτό. Με καταπληκτική δροσιά το βράδυ, με εκπληκτική θέα, (απέναντι ο Λευκός Πύργος και ο Θερμαϊκός κόλπος, δεξιά το εμβληματικό κτίριο της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ και αριστερά η παραλία της Λεωφόρου Νίκης!)  Άντε, πέστε μου εσείς πως έχω άδικο!
    Στα «σύν» της επιλογής μας, ήταν η αναβάθμιση των λειτουργιών της ΛΑΦΘ, η μουσική με πιάνο και η απόλυτη εξυπηρέτηση από το προσωπικό. Και επι πλέον, η φανερή επιθυμία μας και η ευχάριστη διάθεσή μας.
    Έτσι λοιπόν την Παρασκευή 1 Ιουνίου, κατά τις 8.30 με 9 το βράδυ μαζευτήκαμε με τις συζύγους μας όλοι όσοι μπορούσαμε ( και αποδείχτηκε πως μπορούσαμε, αφού ήρθαν 34 άτομα) και για ένα τρίωρο περίπου, απολαύσαμε την δροσιά, τη θέα, τα εδέσματα και την συντροφιά μας.
    Πρίν αποχαιρετιστούμε, δώσαμε ραντεβού για τον Σεπτέμβριο, όταν θα γίνουν οι δραστηριότητες για τα 50 χρόνια εισόδου μας στη ΣΣΕ. Και στο μυαλό μας, έχουμε και μία εκδρομή, διήμερη, για τόπο θελκτικό εντός Ελλάδος, για τις αρχές Οκτωβρίου.
    Και για να μην νομίζει κανένας πως υπερβάλω, ακολουθούν μερικές φωτογραφίες από την βραδυά που έβγαλε ο Κώστας και εγώ. Το σύνολο των φωτογραφιών αποστέλλεται με e-mail σε όλους τους συμμαθητές, για να μας καλοτυχίσουν και να μας ζηλέψουν, με την καλή ένοια!
Ανδρέας