ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑ….

ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑ….

Ανδρέας Μελεζιάδης

    Προχτές διάβασα σε κάποιο site για τα μακαρόνια, τον διαβήτη 2 και άλλα τινά…. Έγραψα κάτι σχόλια, που δημιούργησαν…. αντισχόλια! Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, και για να μην υπάρχει η παραμικρή αμφισβήτηση, σας αναφέρω παρακάτω τέσσερεις χαρακτηριστικές  προσωπικές ιστορίες – εμπειρίες, ώστε να διεκδικώ με αξιώσεις τοντίτλο του «μακαρονοφάγου»

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΩΤΗ.

    Το 1969, ήμουν υποψήφιος για τη ΣΣΕ, και όπως όλοι, κατέβηκα στην Αθήνα για να δώσω εξετάσεις. Χωρίς καμία Αθηναϊκή εμπειρία ακόμα, βρήκα ένα ξενοδοχείο ( χάνι καλύτερα) στην οδό ΞΟΥΘΟΥ, κοντά στην Ομόνοια. Στο ίδιο ξενοδοχείο, έμεναν και αρκετοί ακόμα υποψήφιοι. Ήταν κάτι σαν «κοινόβιο».

    Μετά τις καθημερινές εξετάσεις ( κράτησαν περίπου 10 μέρες…) όλοι επιστρέφαμε από την ΣΣΕ, και κάποιοι από εμάς πηγαίναμε για φαγητό στο εστιατόριο «ΤΑΫΓΕΤΟΣ». Κοντά στην Ομόνοια, οι περισσότεροι θα το ξέρουν.

    Ένα μεσημέρι, μαζευτήκαμε 6-7 άτομα εκεί. Ήρθε ο σερβιτόρος, και παραγείλαμε. Εγώ του είπα να μου φέρει μια διπλή μακαρονάδα σε βαθύ πιάτο, με σάλτσα από κοκκινιστό. Ένας φίλος, μου λέει: «Καλά, θα μπορέσεις να την φάς;» Του απάντησα πως «όχι μια διπλή, αλλά τρείς διπλές μακαρονάδες μπορώ να φάω». Λόγο στο λόγο, κουβέντα στην κουβέντα, φτάσαμε να βάλουμε στοίχημα. Εάν έτρωγα τρείς διπλές μακαρονάδες, θα μου πλήρωναν τον λογαριασμό. Εάν δεν τα κατάφερνα, θα πλήρωνα τον λογαριασμό όλων! Έτσι και έγινε. Έρχεται η πρώτη, πάει…. Έρχεται η δεύτερη, πάει….  Έρχεται και η τρίτη, πάει και αυτή, χωρίς δυσκολία. Τότε, τους λέω: «Παιδιά, εντάξει; Το κέρδισα το στοίχημα;» Το είχα κερδίσει. Και φωνάζω τον σερβιτόρο, και του παραγγέλνω ακόμα μία μακαρονάδα, απλή αυτή τη φορά, την οποία και απόλαυσα χωρίς άγχος…. Ήμουν 19 χρονών, και 69 κιλά.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ.

    Στη Σχολή Ευελπίδων, το 1969 πάλι, ήμουν πρωτοετής. Το μεσημέρι, πηγαίναμε στα εστιατόρια για φαγητό. Σε τραπέζια των 8 ατόμων, καθόμασταν   2 Ευέλπιδες από κάθε τάξη.

    Ερχόταν το φαγητό σε δίσκους, πιατέλες  ή γαβάθες, και ο καθένας έβαζε στο πιάτο του μία μερίδα. Των πρωτοετών, ήταν «ενισχυμένη», ενώ οι άλλοι έβαζαν όσο ήθελαν. Ήταν απολύτως συνηθισμένο το φαινόμενο, όταν ο πρωτοετής «άδειαζε» το πιάτο του, ο τεταρτοετής τραπεζάρχης έδινε εντολή να ξαναγεμίσουν οι πρωτοετείς τα πιάτα τους ( υπήρχε πάντα σχεδόν περίσσευμα ).

    Την 2^η ή 3^η ημέρα μετά την είσοδό μας, το γεύμα ήταν μακαρονάδα κτλ κτλ. Σεμνά – σεμνα, έβαλα στο πιάτο μου μια κανονική μερίδα. Το ίδιο έκαναν και οι υπόλοιποι. Στραβά – στραβά, κοίταζα την γαβάθα, για να δώ εάν υπήρχε περίσσευμα. Υπήρχε πολύ, σχεδόν η μισή γαβάθα. Αφού «εξαφάνισα» αυτό που έβαλα, ο τραπεζάρχης διέταξε: «Βάλε και άλλο!» Άλλο που δεν ήθελα! Ξαναγέμισα το πιάτο, ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ! Ρώτησα τον τραπεζάρχη: «Να βάλω και άλλο;» Και έβαλα και άλλο…. Από τότε, κανείς δεν με πίεσε να βάλω επιπλέον φαγητό στο πιάτο μου! Ήμουν πάλι 69 κιλά!

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ.

    Το 1973, ανθυπολοχαγός πλέον, νοίκιασα μια γκαρσονιέρα στη Λομβάρδου ( παράλληλη στην Λ. Αλεξάνδρας, κάθετη στην Μουστοξύδη ) αφού επρόκειτο να μείνω δυό χρόνια στην Αθήνα, εκπαιδευόμενος και εκπαιδευτής εν συνεχεία στο ΚΕΔΒ ( Χαϊδάρι). Το μεσημέρι, κατά τις 3 η ώρα, επέστρεφα στο σπίτι. Ήταν αρκετά συχνό φαινόμενο, όταν γύριζα, να έφτιαχνα ένα πακέτο μακαρόνια σε μία κατσαρόλα, να έκανα και την σχετική σάλτσα σε ένα κατσαρολάκι, μετά να αδειάζω το κατσαρολάκι στην κατσαρόλα, και η κατσαρόλα, ως δια μαγέιας, αδειαζε! Δεν είχα καμιά όρεξη να πλένω πιάτα. Τι θα τρώγαμε το βράδυ; Αυτό είναι άλλο θεμα…. Ήμουν 24 χρονών και 75 κιλά….

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ.

    Τον Αύγουστο του 2008, με ένα φιλικό ζευγάρι ( τον Γιώργο και την Τούλα) πήγαμε διακοπές στη Λήμνο. Εν συντομία, περάσαμε υπέροχα!

    Όποιος πάει στη Λήμνο, μας είπαν, πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσει την αστακομακαρονάδα! Έ, εφόσον «πρέπει», το τολμήσαμε! Μας είπαν ένα μέρος στο βόρειο τμήμα του νησιού, και ένα μαγαζί που ήταν φημισμένο. Πήγαμε λοιπόν, και παραγγείλαμε. Σε λίγη ώρα, μας έρχονται δυό πιατέλες. Η μία με αστακούς, και η δεύτερη με την μακαρονάδα των αστακών ( περίπου 8 πιάτα).

    Μόλις τα είδα, πανηγύρισα! Η γυναίκα μου, δεν κάνει «αμάν» για μακαρόνια. Η Τούλα τρώει κανονικά, και ο Γιώργος τρώει σαν σπουργίτι! Οπότε, θα περίσσευε αρκετή για εμένα! Βάζω στον Γιώργο κανονική μερίδα, μου λέει: «Και άλλο βάλε!» Βάζω στην Τούλα, κανονικά. Βάζω και στην γυναίκα μου, κανονική μερίδα και αυτή. Άρχισα να ανησυχώ! Αφού «εξαφάνισα» την δική μου ενισχυμένη μερίδα, μόλις πρόλαβα να βάλω ακόμα λίγα. Είχαν τελειώσει, και έμεινα με την λαχτάρα!  Όσο για τον αστακό, τον παραχώρησα στους υπόλοιπους, γιατί δεν κάνω και «αμάν»! Ηταν μια υπέροχη αστακομακαρονάδα, ήμουν 59 χρονών και…. 106 κιλά!

    Όλα αυτά, σας τα γράφω για να διαπιστώσετε τις «σχέσεις στοργής» που έχω με την μακαρονάδα. Για αυτό, ας μην μου λένε πώς γίνεται καλή, πώς πρέπει να τρώγεται και άλλα διηγήματα. Εάν θέλουν, μπορώ να τους κάνω σεμινάριο!

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ: ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΝΑΙ… ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΟΥΣ «ΠΑΙΚΤΕΣ»

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ: ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΝΑΙ… ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΟΥΣ «ΠΑΙΚΤΕΣ»

Ανδρέας Μελεζιάδης

    Πολλοί θα γνωρίζουν, πως τον καιρό της «Χρηματιστηριακής Άνοιξης» υπο τας ευλογίας και προτροπάς των αλήστου μνήμης Σημίτη και Παπαντωνίου, είχα ασχοληθεί και εγώ «ημιεπαγγελματικά» με το νέο σπόρ των νεοελλήνων. Θυμάστε φαντάζομαι, ήταν εκεινος ο καιρός που όλοι κυκλοφορούσαν με μία εφημερίδα χρώματος «σωμόν» υπο μάλλης, ήταν εκείνος ο καιρός που ΟΛΕΣ οι μετοχές κέρδιζαν 8% κάθε μέρα, ήταν εκείνος ο καιρός που πέτρες αγόραζες και χρυσάφι γινόταν. Παληές, αμαρτωλές ιστορίες…. Μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου εκείνου του έτους, που «έσκασε η μπόμπα», και το σκάσιμό της ήταν… μακράς διαρκείας, για ένα 8μηνο περίπου. Τότε, που «χτύπησαν» το χρυσάφι στην Λυδία Λίθο και διαπίστωσαν πως είχε ξαναγίνει πέτρα. Και μακάρι να ήταν μόνο «πέτρα», γιατί είχε καταντήσει «χαλικάκι»!

    Από εκείνο τον καιρό, που όπως είναι φυσικό τα παράτησα και άλλαξα ασχολίες, όπως και να το κάνουμε, το «μικρόβιο» μου έμεινε λιγάκι. Όχι φυσικά σε ενεργό ρόλο, αφού λεφτά δεν υπήρχαν, αλλά απλά και μόνο για παρακολούθηση και συμπεράσματα. Από τότε, πέρασαν αρκετά χρόνια, αλλά οι «πληγές» έμειναν νωπές για πάρα πολλούς, για τους οποίους ο τότε πρωθυπουργός μας είχε πεί: «Ας πρόσεχαν!...»

    Θα σας διηγηθώ λοιπόν, μια πολύ πρόσφατη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ιστορία, των τελευταίων 4 μηνών.

    Υπάρχει , εισηγμένη στο Χρηματιστήριο, μια πολύ σοβαρή εταιρεία, για την οποία όλες οι προβλέψεις των διεθνών και εγχωρίων οικονομικων κύκλων ήταν θετικές. Και μάλιστα, είχαν βάλει και «τιμή – στόχο» τα 9,5 ευρώ για το τρέχον έτος. Περι τα τέλη Φεβρουαρίου, πρό κορονοϊού, η μετοχή της έφτασε τα 9 ευρώ. Με την εκδήλωση της «πανδημίας», όπως όλοι οι τομείς, επηρεάστηκε πολύ άσχημα και το χρηματιστήριο. Διαρκής πτώση, με μεγάλες απώλειες.

    Η συγκεκριμένη μετοχή, το 2^ο δεκαήμερο Μαρτίου, έφτασε να πέφτει στα 3,5 ευρώ περίπου. Οι διεθνείς οίκοι, επανεκτίμησαν την «τιμή – στόχο» της σε 5,5 ευρώ για το 2020. Σε αυτό το χαμηλό επίπεδο τιμής, άρχισαν να γίνονται πολλές αγορές, ασυγκρίτως περισσότερες από τις προηγούμενες μέρες. Κάποια στιγμή, το χρηματιστήριο κάπως ισορρόπησε, και όλα πήγαιναν λίγο πάνω – λίγο κάτω. Η συγκεκριμένη όμως μετοχή, άρχισε μια μικρή σταθερή ανοδική πορεία, με αποτέλεσμα στο τέλος Απριλίου να φτάσει τα 6 ευρώ! Πάνω από την «τιμή – στόχο»! Τότε, χωρίς να έχει μεσολαβήσει κανένα σημαντικό γεγονός, άρχισαν αθρόες πωλήσεις, με αποτέλεσμα σε 6-7 μέρες η μετοχή να επανέλθει στα 4 περίπου ευρώ, και από τότε μέχρι και σήμερα, να ακολουθεί μια σταθερή πορεία ελαφρώς ανοδική, σε αυτό το επίπεδο, μέχρι τα 4.6 ευρώ.

    Ωραία όλα αυτά, θα μου πείτε, αλλά γιατί τα γράφω; Τα γράφω, για να εξηγήσω πως τα «παιχνίδια» στο χρηματιστήριο, ποτέ δεν σταμάτησαν, ούτε και θα σταματήσουν!

    Εκείνο το απερίγραπτο «μπάμ – μπούμ, πάτ – κιούτ» του παρελθόντος, εληξε! Οι τρεϊντερς δεν έχουν πλέον δουλειά! Το +8% κάθε μέρα, πέθανε. Όμως, οι βραχυπρόθεσμες αγοραπωλησίες, ποτέ δεν πεθαίνουν. Και λέμε «βραχυπρόθεσμες», εννοώντας για 1 – 3 μήνες περίπου. Στην παραπάνω περίπτωση, κάποιοι, σωστά σκεπτόμενοι, αγόρασαν την μετοχή στα 3,5 – 3,9 ευρώ τον Μάρτιο, και την πούλησαν στα 5,8 – 6 ευρώ τον Μάϊο. Κέρδος, 2 – 2,3 ευρώ ανα μετοχή! Δηλαδή, αν βγάλουμε και τους φόρους, 30% περίπου καθαρό κέρδος, σε 1,5 μήνα! Καθόλου άσχημα…. Και άσε τις Τράπεζες να διαφημίζουν επιτόκιο κάτω της μονάδος στις καταθέσεις, για να προσελκύσουν καταθέτες…

    Φυσικά, μεγάλο ποσοστό από αυτούς που αγόρασαν τον Μάρτιο στα 3,6 ευρώ περίπου, το έκαναν για να «ενισχύσουν την θέση τους» με σκοπό να τις κρατήσουν για πολύ καιρό. Αυτοί είναι οι «μακροχρόνιοι επενδυτές» που αποτελούν και την υγιή μορφή του χρηματιστηρίου, και που αποσκοπούν στο αξιόλογο ετήσιο μέρισμα που δίνουν οι εταιρείες.

    Όλα αυτά, τα έγραψα συνοπτικά, αποφεύγοντας τις οικονομικές ορολογίες, για να είναι αντιληπτά από όλους. Οι έχοντες πολλές οικονομικές γνώσεις, ας με συγχωρήσουν. Άλλωστε, όσοι κυκλοφορούσαν κάποτε με τις σωμόν εφημερίδες, δεν είχαν συνήθως ιδέα από οικονομικά.

    Και προσέξτε, με όλα αυτά, δεν σας προτρέπω να πάτε να κάνετε αυτή τη δουλειά. Γιατί, κατά 80% θα είστε χαμένοι!

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΟΥΝΕ…….

    Τώρα με τις απαγορεύσεις και τα λοιπά τραγικά ή ευτράπελα, βρήκα λίγο χρόνο να «σκαλίσω» τις διάφορες πηγές πληροφοριών μου….. Και από αυτό το «σκάλισμα», τι βρήκα!

    Βρήκα τους εισαχθέντες στο Ε΄ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΡΡΕΝΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ το έτος 1961!

    Βρήκα όσους προήχθησαν από την  Α΄ Τάξη στην Β΄ , του Δ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ το έτος 1965!

    Βρήκα όσους προήχθησαν από την  Β΄ Τάξη στην Γ΄ , του Δ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΡΡΕΝΩΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ το έτος 1966!

    Και στα τρία, το όνομά μου είναι μέσα.

    Για να μην μπερδευόμαστε, πρέπει να διευκρινίσω πως όταν δίναμε εισαγωγικές για το Γυμνάσιο, έμενα στου ΒΟΤΣΗ ( Αιγαίου 15 ) που ανήκε στο Ε΄ΓΥΜΝΑΣΙΟ. Την επόμενη χρονιά, μετακομίσαμε στην Αγίου Δημητρίου 59 (παλιό νούμερο, σήμερα γωνία Αγ. Δημητρίου και Ηφαιστίωνος) που ανήκε στο Δ΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟ, από το οποίο  και αποφοίτησα, όπως ο πατερας και οι θείοι μου…

    Αναμνήσεις….. Για να θυμόμαστε τους συμμαθητές μας!

Ανδρέας

ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ: ΜΗΠΩΣ ΑΥΤΑ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ;

ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ: ΜΗΠΩΣ ΑΥΤΑ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ;

Ανδρέας Μελεζιάδης

    Μετά την απαγόρευση της κυκλοφορίας, ελάχιστα ίσως σημαντικά μέτρα μπορούν να ληφθούν για την πρωτόγνωρη πανδημία που μας έπληξε. Όχι εμάς, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Όλοι όσοι είμαστε στη ζωή, δεν έχουμε αντιμετωπίσει τέτοιο πρόβλημα. Θα πρέπει να πάμε πολλά χρόνια πίσω, στις εποχές της πανούκλας και της χολέρας, για να βρούμε κάτι αντίστοιχο.

    Το θέμα είναι, πως δεν τελειώνουμε εδώ! Απλώς, προσπαθούμε να περιορίσουμε την εξάπλωση, μέχρι να βρεθεί αποτελεσματικό φάρμακο για τον κορονοϊό. Κατά τα φαινόμενα, μόνον αυτό θα βάλει τέλος στην παγκόσμια τραγωδία που ζούμε. Και στο παρελθόν, είχαμε τον έμπολα, το έϊτζ, την γρίππη των χοίρων, όμως… δεν ήταν τέτοιο το φαινόμενο!

    Τι θα μπορούσε να γίνει από εδώ και πέρα; Το επιδιωκόμενο, εάν κατάλαβα καλά, είναι ο εντοπισμός των κρουσμάτων αλλά και φορέων, και ο περιορισμός τους για εύγλωτο χρονικό διάστημα. Όμως, βλέπουμε πως μέσα στους Έλληνες, υπάρχει και κάποιος μεγάλος αριθμός ασυνείδητων και ηλιθίων, που αγνοούν τα πάντα, προκειμένου να μην «χαλάσουν τη ζαχαρένια» τους. Αυτούς, ότι και να τους κάνεις, ηλίθιοι είναι και ηλίθιοι θα παραμείνουν.

    Και βέβαια, κοντά σε όλα αυτά, έρχεται και η κερδοσκοπία σε θέματα υγείας, που βάζει το «κερασάκι στην τούρτα». Όλα αυτά όμως, πρέπει να πολεμηθούν με δραστικό τρόπο.

    Πρώτα από όλα, θα ασχοληθώ με το «τέστ» για τον κορονοϊό. Γίνεται στα Κρατικά Νοσοκομεία, δωρεάν, αλλά μόνο σε όσους έχουν εμφανή συμπτώματα. Και οι άλλοι, που υποπτεύονται ότι έχουν προσβληθεί; Για αυτούς η μόνη διέξοδος είναι τα ιδιωτικά νοσοκομεία , εξεταστικά κέντρα και κλινικές, όμως εκεί πρέπει να πληρώσουν από την τσέπη τους το ποσό που «απαιτείται», και το οποίο είναι από 100 μέχρι 300 ευρώ κατά περίπτωση! Καλά, ξέρουμε πολλούς που μπορούν να διαθέσουν τέτοιο ποσό για τους ίδιους αλλά συγχρόνως και για τα μέλη της οικογένειάς τους; Τα μαγαζιά έκλεισαν, οι δουλειές σταμάτησαν, λεφτά εάν υπάρχουν, φτάνουν μόνο για επιβίωση. Μια τετραμελής οικογένεια, θέλει 1.000 ευρώ περίπου για να κάνει το τέστ. Πού θα τα βρεί; Αναγκαστικά, μένει στην αγωνία της, και περιμένει να φτάσει στο «παρα πέντε» για να εξετασθεί απο κρατικούς φορείς. Και, το σύστημα υγείας μας, ήταν που ήταν προβληματικό, έ, τώρα έγινε και… απαγορευτικό.

    Η μόνη λύση, εκτιμώ, είναι η διατίμηση στο τέστ και ο καθορισμός ενός συμβολικού ποσού σαν επιβάρυνση. Γιατί, δεν νομίζω πως το κόστος του τέστ είναι 100 έως 300 ευρώ. Ξέρουμε πως λειτουργούν τα «κυκλώματα», ακόμα και τέτοιες μέρες. Άλλωστε, είναι γνωστό πως «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται».

    Επομένως, τέστ για όλους, σε συμβολικές τιμές, έστω και κάτω του κόστους.

    Με τους γιατρούς τώρα. Εάν είχαμε πόλεμο κανονικό, όλοι οι στρατιώτες θα ήταν στο μέτωπο και θα διακινδύνευαν την ζωή τους. Γιατί, έτσι είναι ο πόλεμος! Τώρα, έχουμε πάλι πόλεμο , υγειονομικό, με αόρατο εχθρό. Οι «στρατιώτες» σε αυτόν τον πόλεμο, είναι οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό. Στον κανονικό πόλεμο, πάνε όλοι! Το ίδιο πρέπει να γίνει και στον υγειονομικό. Ίσως, το επόμενο μέτρο, να είναι η επιστράτευση όλων των ιατρών συναφών ειδικοτήτων, και του νοσηλευτικού προσωπικού και η επίταξη των ιδιωτικών υγειονομικών εγκαταστάσεων. Και αυτό, γιατί οι υπεράνθρωπες προσπάθειες που καταβάλει το σύνολο του προσωπικού του Δημοσίου, δεν είναι αρκετές, δεν φτάνουν! Και θα έρθει η ώρα, που παρά τις προσπάθειες και την διάθεση προσφοράς, θα «κλατάρουν» και θα αρχίσουμε να μετράμε νεκρούς, όπως στη Ιταλία… Και φυσικά, αυτό δεν πρέπει να γίνει!

    Η κυβέρνηση, πήρε όλα τα πιθανά μέτρα αρκετά νωρίς, για να ελέγξει αυτή την πανδημία. Και φυσικά, όπως κάθε μέτρο, δεν είναι δημοφιλή. Όμως, όλα αυτά ΕΠΡΕΠΕ να γίνουν! Και να τηρηθούν επακριβώς! Χωρίς «εξυπνάδες»…

    Κάποια στιγμή, όλος αυτός ο ορυμαγδός θα τελειώσει. Το ανθρώπινο γένος, δεν θα εξαφανιστεί. Θα επιβιώσει, όμως με αρκετές απώλειες. Όταν λοιπόν, τελειώσουν όλα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σκοπός είναι  να έχουμε τις λιγώτερες δυνατόν απώλειες μεταξύ μας, ώστε να μπορέσουμε να ξεκινήσουμε την «ανοικοδόμηση» που πρέπει να ακολουθήσει. Και θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια….

Ανδρέας

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΑΙΔΙΑ… ΘΑ ΣΑΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ!